De godin van het haardvuur

In het boek dat ik aan het lezen ben, of eigenlijk is het meer een specifiek deel ervan, lees ik een passage, op mijn lijf geschreven. Het doet mij beseffen dat ik in relatie tot het pesten niet anders heb kunnen doen dan wat ik gedaan heb.

Gisteren was mijn lieve vriendin Nicole op bezoek. Zij houdt zich binnen haar onderneming ‘Sprookjesbranding’ al een hele tijd bezig met de godinnen in de vrouw en helpt daar vrouwen mee om meer in verbinding te komen met zichzelf. We zitten gezellig te kletsen, zegt ze op een bepaald moment dat Hestia wel eens de sterkst ontwikkelde godin in mij zou kunnen zijn. Als zij passages uit het boek voorleest, blijken er wel heel veel overeenkomsten.

Ook in mijn boekenkast staat het boek ‘Godinnen in elke vrouw’ van Jean Shinoda Bolen. Reden om het er maar weer eens uit te halen. En dit is wat ik lees.

‘Maar een hestia-dochter die zich in een nare gezinssituatie vol conflicten bevindt of zich op school niet prettig voelt, trekt zich waarschijnlijk emotioneel in zichzelf terug. Daarbij voelt ze zich van haar broertjes en zusjes vaak net zo vervreemd en geïsoleerd als van haar ouders. En ze is ook anders. Ze probeert niet op te vallen, maakt een passieve indruk en is er innerlijk van overtuigd dat ze anders is dan de mensen om haar heen. Ze streeft ernaar om bij geen enkele gebeurtenis betrokken te worden en ook te midden van anderen zoveel mogelijk alleen te zijn.’

Bam. Die is raak. Blijkbaar vroeg ik mezelf onbewust nog steeds af of ik het anders had kunnen doen. Of hoe anders het had kunnen zijn als het pesten er niet was geweest. Maar nu ik dit weet, weet ik dat het niet kon en dat ik mij weer meer kan en mag verbinden met mijn zelf. Ondanks dit weten heeft het pesten een impact op mijn leven en op dat van velen anderen die zijn gepest. En gek genoeg heb je dat niet altijd in de gaten. 

Het is even stil bij ‘Krachtig Anders’. En ook dat kan ik nu beter plaatsen. Ik ben namelijk bezig meer te leren. Ik leer nu over marketing. Iets waar ik echt wel wat overtuigingen op heb zitten die niet relevant zijn. Het gaat over naar buiten treden, mezelf laten zien. Hoe ik anderen kan helpen. Er is meer dan genoeg om over te schrijven. En plots stokte mijn teksten en inspiratie en kwam de onzekerheid. Eigenlijk meer nog de angst die tegen mij zei dat ik echt niet kon publiceren wat ik nu weer geschreven had. Teksten waren niet goed genoeg. Er was te weinig verbinding. En wie ben ik nou om dit de wereld te vertellen. En nu denk ik dus, typisch. Ik zit bij wijze van spreken liever bij de haard want bij dat innerlijk conflict wil ik niet betrokken raken. Haha.

Maar ik zou ik niet zijn als ik er dan toch wel weer, maar dan op mijn teruggetrokken, de rust opzoekende manier (ook typisch Hesita), een draai aan ga geven. Het is mij nu meer dan duidelijk dat dit bij mij als mens hoort. Maar we zijn er ook als mens om ons te ontwikkelen. Om op andere manieren te leren ons welzijn te voeden. En het maakt niet uit waar dat over gaat. Jij bent misschien bezig met je gezin, je job, je gezondheid, bewustwording, balans zoeken.  

Nou ben ik eigenlijk wel benieuwd of jij jezelf wel eens de vraag gesteld hebt of je het anders had kunnen doen toen je gepest werd. En heb je daar een antwoord op (gekregen)?

Volg Krachtig Anders via