Oogsten, het einde van het begin

Afgelopen weekend was ik met een Broderie d’Art workshop een heel weekend te gast in vakantievilla ‘Merveille de Méry’. Voor het eerst gaf ik een workshop aan elf mensen. Geen gewone mensen, maar echt gedreven mensen, met kennis van handwerk en geschiedenis. Ik vond het best spannend. Maar achteraf, het was fantastisch!

Maandag en dinsdag was er nog veel nazorg te doen. Eenmaal daar klaar mee, voelde ik langzaam  dat woensdag weer de dag van de realiteit was. Ik voelde me als die ene grote teen die moet voelen hoe koud het water echt is. Ja, ik moest dingen doen waarvoor ik me weer even over de drempel moest helpen. 

Grappig eigenlijk dat ik het weekend op geen enkel moment het gevoel heb gehad dat ik moest werken. Terwijl ik dinsdag dus het gevoel kreeg dat ik woensdag weer aan het werk moest. Maar ik weet waar het door komt. Het weekend was fantastisch en werd ook op die manier door iedereen zo ervaren. En dat geeft me toch een kick! Daar kan ik dagen lang en nog veel langer energie uit putten. Het was in evenwicht. Vraag en aanbod kwamen bij elkaar. Net als verwachting en beleving. Of juist geen verwachting en een complete ervaring.

Wat ik wil zeggen is, dat als je kunt oogsten wat je hebt gezaaid, jou dat een zalige boost geeft. Een moment om te vieren. Altijd. Ook geeft het een bevestiging en het inzicht in wie je bent en hoe je het doet. En dat is voor iemand die te maken heeft met de gevolgen van pesten niet altijd evident.

Wanneer het zelfvertrouwen geschaad is, is het niet meer dan logisch dat je in eerste instantie meer bevestiging zoekt voordat je in actie komt. En soms komen mensen zelfs helemaal niet in actie omdat ze bevriezen of verlamd raken. De angst is te groot.  Zelf heb ik al door hoe het principe werkt en hoe ik het kan toepassen.

Maar ja, vraag je je misschien af, hoe zorg je er dan voor dat die angst kleiner wordt. Dat hangt van een aantal factoren af. Als eerste is de vraag of je weet wat je wilt. Heb je een doel? En dat hoeft niet iets heel groots te zijn. Dat kan ook het vieren van je verjaardag zijn. Als tweede is het belangrijk hoe graag je het wilt en of je er beelden bij hebt. Dit zijn imaginaire stappen. Dingen die je voelt en voor je kunt zien. Als dat zo is en je komt niet in actie, dan weet ik zeker dat jij weet welke angst je hebt.

Ik stel het mij even voor. Een verjaardagsfeestje organiseren legt een druk op je schouders, want je voelt je geen goede gastvrouw of -heer. Je denkt dat mensen verwachten van je dat je leuk, gezellig en entertainend bent. En jij vindt dat je dat helemaal niet bent. Hoe in godsnaam zorg je voor een leuke aankleding zodat mensen geen negatieve of stomme opmerkingen kunnen maken. Je wilt de mensen een stuk taart geven, maar niet van die dure bakker. Je schaamt je voor het idee dat ze kunnen denken dat je niet de moeite wilt nemen om die super lekkere taart te kopen. Of dat je misschien geen geld genoeg hebt. En dan, moeten er nog nootjes of bitterballen of chips of snoepjes of…. Oh, maar je zou ook nog zelf iets kunnen maken. Maar stel nou dat het mislukt. Daar gaat je reputatie… Want je staat wel bekend als iemand die veel voor zichzelf kookt. En dan nog, niet te vergeten, hoe ga je de mensen in godsnaam ontvangen? Je hebt maar één zetel en twee stoelen.

Tegen de tijd dat je dit allemaal bedacht hebt, en dat gaat veel sneller dan jij het hebt kunnen lezen, is jouw motivatie al heel ver te zoeken en is de kans groot dat je het erbij laat zitten. Jammer. Want je ontzegt jezelf plezier en een goede oefening voor een volgende keer. En een volgende keer. En de keer daarop. Ik denk dat je dat met me eens bent.

Maar er is natuurlijk een manier om er mee om te gaan. Een manier om het behapbaar te maken. In de eerste plaats verklaar je jezelf bereid de uitdaging aan te nemen. Dat is het allerbelangrijkste. Daarmee spreek je met jezelf af dat je je taak gaat volbrengen. Hoe dan ook. Neem pen en papier en schrijf op wat er nodig is om het feestje te organiseren. Hak je uitdaging in mootjes. Je kiest de datum, een tijdstip van aanvang en wie je wilt uitnodigen. Dan ga je jezelf afvragen wat je nodig hebt om die mensen te ontvangen. Denk aan extra stoelen, evt. serviesgoed, een tafel of tafeltje.  De aankleding. Wil je slingers of ballonnen? Of helemaal niets. Weet je, alles is oké. Het is jouw feestje en het zijn de mensen die jij uitnodigt die het leuk vinden of niet. Als zij het niet leuk vinden, heeft dat niets met jou te maken. En stel dan het boodschappenlijstje samen. Ook daarin bepaal jij wat je wilt. Ga voor jezelf na wanneer je precies wat wilt gaan doen en houd je aan je planning.

Tijdens het doorlopen van deze stappen ervaar je zeker nog je onzekerheid, maar dan is het de kunst om te leven en te handelen vanuit de gedachte ‘het is wat het is’. Want als er een probleem is tijdens je feestje, dan zijn er mensen om je heen die je maar al te graag willen helpen. Mensen zijn over het algemeen heel flexibel en vinden het gewoon leuk om naar een feestje te kunnen gaan. Daarbij zijn de verwachtingen lang niet altijd zo hoog gespannen als in jouw hoofd. Dus waarom zou jij je gek laten maken door jouw eigen gedachten en jezelf het plezier ontzeggen voor al die volgende keren?

Oefenen, herhalen, leren, fouten maken. Het zijn stappen en ervaringen die je laten groeien. Ze brengen je zelfs op nieuwe gedachten. Nieuwe mogelijkheden. Het brengt je in een flow. Nee, niet meteen voor de eerste keer. Maar als je vaker dingen doet die je moeilijk vindt, zul je steeds vaker dingen doen die je gemakkelijk af gaan. Voor mij een aantrekkelijk vooruitzicht. Voor jou ook?

En daarom had ik voor afgelopen woensdag een strakke ochtendplanning gemaakt zodat ik weer de verbinding kon maken met waar mijn missie ligt. Mensen met een pestverleden helpen een comfortabel en inspirerend leven te creëren.

Welke uitdaging ga jij aan om te oogsten? Wil je dat hieronder delen?

Volg Krachtig Anders via