Chocolade door mijn haar

De reacties op mijn mail van vorige week hebben mij geraakt. Mensen herkenden zich in wat ik schreef en hebben mij dat laten weten door mij berichten te sturen. Dat zijn echt cadeautjes voor mij. Want ik hoop altijd ergens wel iemand te raken, te bemoedigen of te amuseren. En daarnaast werd ik wakkerder. Het werkt dus niet alleen van mij naar buiten, maar ook van buiten naar mij. En dat doet mij meteen denken aan het lemniscaat symbool. De oneindigheid, één zijn en alles is energie.

Ik ben iemand die er niet van houdt om etiketjes te plakken op mezelf en de ander. Voor mij betekent dat, dat ik mezelf beperk door mij vast te zetten in een bepaald hokje. Daar horen gedachten en gedrag bij. En dat geldt ook voor het pesten. Ja, ik ben gepest, maar daar wil ik niet alles wat ik ervaar aan ophangen. Ik ben er namelijk van overtuigd dat wij uit veel meer bestaan dan onze overtuigingen en etiketjes die wij onszelf opplakken of die we opgeplakt krijgen. En dat is wel iets waar ik de laatste paar weken mee aan het stoeien ben. De reacties op mijn vorige mail wakkerden dat alleen nog maar meer aan.

Wat ik ervaar als volwassen vrouw is dat ik mezelf nog steeds als te gevoelig ervaar. Een teveel aan prikkels, geluiden, verplichtingen, keuzes maken en moetens, maken dat ik mezelf wat meer onttrek aan buitenwereld om de hoeveelheid te ordenen en mezelf goed te voelen. De mensen die mij goed kennen die weten dat van mij. Maar ik realiseerde mij dat ik het voor heel veel mensen het liefste verborgen houd en voor mezelf zelfs soms nog onderdruk. Waarom? Omdat ik ben opgegroeid met het idee dat de maatschappij dat niet accepteert. Omdat ik in mijn hoofd heb geprogrammeerd dat ik afwijk van de massa. Dat ik anders ben en dus eigenlijk niet normaal. Auwch!

Ik trok het boek ‘Hoog sensitieve personen’ van Elaine N. Aron uit mijn kast. Het staat er al zo’n vijftien jaar denk ik, en ik was nog niet tot een kwart van haar boek gekomen. Mijn zondagochtend spendeerde ik met ontbijt op bed, het boek en een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Ik kreeg er geen genoeg van. Ken je dat? Dat je even niet van ophouden weet. Zalig. Maar niet alleen zalig op die manier. Ik zie er ook de parallellen in naar het pesten en hoe je situaties als pesten kunt ervaren. Het is teveel aan informatie voor mij om dat nu in een pakkende mail te stoppen.

Het zet mijn onderneming ook in een ander en breder perspectief. Er verschijnt een berg aan de horizon die op mij af komt. En wat doe je als je een berg op je af ziet komen? Juist ja, je omdraaien en heel hard wegrennen zodat de berg je niet in kan halen. Maar ik weet dat mij dat niet gaat helpen. En ieder ander ook niet. Die berg zal mij blijven achtervolgen totdat ik de berg in mijn leven kan toelaten. Dus het beste wat ik kan doen is de berg beklimmen. Dat gaat meestal niet in een rechte lijn. Het vraagt tijd, planning, obstakels overwinnen, genieten van uitzichten, smalle paadjes en afgronden trosteren, afgelegen stammen (lees oud zeer) ontdekken, volhouden, flexibiliteit en liefde voor mezelf.

Maar alle gekheid op een stokje, ik heb natuurlijk in al die jaren wel een aantal fantastische zaken ontdekt die mij, ondanks mijn gevoelige snaren, geholpen hebben te staan waar ik nu sta en zoals ik dat nu doe. En één van die dingen is om mezelf met iets anders bezig te houden als ik een teveel aan informatie heb opgezogen. Iets doen waarvan ik gelukkig wordt of waar ik mijn zinnen in kan verzetten. En voordat ik het goed en wel in de gaten had, was ik in een oldtimer cabrio op weg naar een aantal monumenten tijdens de Open Monumentendag. Ik houd van de wind in mijn haren. Ik waai er zo lekker van uit. Het maakt mijn hoofd leeg en geeft mij een gevoel van vrijheid.

Wat ik toen nog niet wist, is dat het morgen Wereld Chocolade Dag is. De dag waarop je ‘eindelijk, ongegeneerd, onbeperkt, onbeangstigd en ongenadig veel chocolade naar binnen mag proppen’, aldus het artikel. Want  je wordt er gelukkig van, hoor en lees ik het meeste van de tijd. Nou word ik zelf niet gelukkiger van het eten van chocolade. Maar het gevoel van geluk, dat ken ik wel. En daarom bestel ik binnenkort nog maar een reisje chocolade door mijn haar. Want daar word ik gelukkig van.

En voor wie het leuk vindt om te weten. Morgen is ook de verjaardag van Mitch Herschey. De bekende Willie Wonka.

Onthoud, het maakt niet uit waar jij gelukkig van wordt. Maar doe waar je gelukkig van wordt. Deel  jouw geluksmoment hieronder.

Volg Krachtig Anders via

2 antwoorden op “Chocolade door mijn haar”

  1. Haha Mariette, ik word wel gelukkig van chocolade… Het liefst melk met praline hmmm. (ik krijg de streepjes op de -e- niet getypt via mijn pc…)
    Ben echter niet meer zo verslaafd als vroeger.
    En waar word ik gelukkig van? Van een lachend kind dat net door mij geschminkt is, van een klant die mij een hand geeft en me bedankt voor het advies. Of vraagt, wanneer ben jij er weer?
    Maar ook van een relax uurtje in onze tuin, doezelen of wat lezen met mimi onze poes strelend langs mijn benen.
    En eigenlijk word ik ook een beetje gelukkig van jou, dat jij je pad gevonden hebt. Ik zie ons nog naast elkaar zitten met natte ogen. … Fijn dat het goed met je gaat.
    Liefs, Kitty

    1. Hey lieve Kitty. Nog iemand, buiten mijzelf, die gelukkig wordt van chocolade! En ik zie de happy kindjes die door jou geschminkt zijn. Dan kan het bijna niet anders dan dat je dat gelukkig maakt. Zo fijn. Ik word helemaal rustig van jouw geluksmomentjes. Ik hoop alleen dat Mimi zich weer gemeld heeft. En oh oh, onze natte ogen 🙂 Heldinnen op hakken. We hadden gewoon wat zand in de ogen 🙂 Maar het waren bijzondere momenten. Tot weer. Liefs, Mariëtte

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *