Durf los te laten

Begin dit jaar was ik thuis, zoals vele anderen. Ik had een onbestemd gevoel. Een gevoel dat ik met alle macht vanuit mijn ratio probeerde te verklaren. En, waardoor ik mezelf ook nog eens aan het beoordelen was. Lekker bezig Mariëtte, zei ik tegen mezelf toen ik begreep wat ik aan het doen was.

Corona, weinig inspiratie, er kwam niets uit mijn handen, oude patronen, oude pijn, weinig sociale activiteiten, beperkt fysiek contact, ‘grenzen gesloten’. Maar ook emoties die soms in alle hevigheid omhoog kwamen. Ik voelde zoveel verzet. Alsof ik tegen de stroom van een draaikolk in, de weg terug naar boven zou kunnen maken. Maar hoe harder ik probeerde, hoe moeilijker het ging. Het werd donkerder en het putte me uit.

‘Vertrouw met een lach’. Het is mijn mantra voor dit jaar. En daar greep ik uiteindelijk naar terug. Ik liet alles los en gaf me over. Van het ene op het andere moment. Het is me niet vreemd. Ik herken het vanuit mijn burn-out jaren geleden. En ik ga nou eenmaal één en soms twee keer per jaar door eenzelfde soort periode. Vorig jaar liet ik Krachtig Anders los. Echt niet zonder slag of stoot. Maar het was tijd voor De Troostbeer.

Nu ik, na deze periode, weer helder kan zien, moet ik met mezelf lachen. De volgende keer, denk ik dan, laat ik me niet meer vangen… Maar het is juist dat, waarmee ik nu al met mezelf afspreek dat ik me verzet. Heerlijk toch, jezelf voor de gek houden.

De overgave heeft me veel rust gegeven. Ik moest niets meer. Ik mocht. Ik maakte de weg naar binnen, naar mijn hart. Met compassie bewust dieper dan ik ooit was geweest. Ik kon en moest mensen in liefde loslaten. Ik ging de confrontatie aan met mechanismen als controle,  manipulatie, jaloezie en zelfs afgunst. Nou, dat laatste was wel een dingetje hoor. Maar ik kon en mocht alles doorzien, doorvoelen en loslaten.  Ook dat ik mij op vlakken nog steeds liet beïnvloeden. En telkens was er dat onverwoestbare vertrouwen dat het de bedoeling was.

Vanuit overgave diende zich de mogelijkheid aan om samen met een collega ondernemer en coach, het Transformatiespel te spelen. Met een liefdevolle en openhartige intentie bracht ik mijn spelvraag in. Het was voor mij niet helemaal duidelijk wat het spel me in eerste instantie bracht. Maar eenmaal een dag thuis, voelde ik bewust de verschuiving van grijs naar kleur en licht. Ik voelde weer zin om te creëren en aan te pakken. Er ontstonden nieuwe ideeën. Inzichten werden helder. Maar het belangrijkste was het intense gevoel van vreugde.

Ik heb ervaren dat af en toe met compassie alles loslaten en op ‘reis’ te gaan, mij tot nieuwe inzichten, ideeën en energie brengt. Ook al voelt dat in het begin heel oncomfortabel. Maar uiteindelijk maakt het donker plaats voor het licht. Het voelt als lente. En die is nu ook letterlijk in zicht. Eigenlijk heb ik al een energetische pre-lenteschoonmaak gedaan.

Ik gun het jou ook. Antwoorden op je vragen over leven, werk, relaties enz. Het lef om je open te stellen en los te durven laten.

  • Al die dingen die je van jezelf en/of anderen moet.
  • Al die dingen waarvan je denkt dat de ander denkt dat…
  • Al die dingen waar anderen verwachtingen hebben van jou.

Het is zo helend en verhelderend als je jezelf durft open te stellen voor je diepe emoties en overtuigingen. Dat je daarna in jezelf het licht weer aan voelt gaan. Dat is het moment dat het weer gaat stromen. Dat jouw hart verder open kan gaan en jouw innerlijk licht nog harder kan gaan stralen.

Wil je graag weten wat het transformatiespel voor jou kan betekenen, neem dan zeker even contact op. Ik vertel er je graag over.

 

Volg Krachtig Anders via