Mensen in hun waarde laten verbindt en inspireert

Al een aantal gesprekken op rij hoorde ik haar tegen mij zeggen: ‘Ik vind het maar raar.’ Ik was verrast en vroeg telkens wat er zo raar was. Want ik voelde nergens iets raars en was mij daarom ook nergens van bewust. Zij vond het maar raar dat ik haar accepteerde zoals ze is. Hoe dat kan, vroeg ze.

Voor mij is dat heel eenvoudig. Ik heb heel veel jaren geoefend met het accepteren van mezelf en anderen. Mijn gedachte is, als ik in mijn waarde gelaten wil worden, dan moet ik anderen ook in hun waarde laten. Ik geloof in de absolute goedheid van mensen. Misschien ben ik daar soms wel te naïef in. Maar dat mensen mij dingen vertellen die ze niet aan anderen vertellen, is voor mij het grootste compliment dat ik kan krijgen. Het vertelt me dat ze mij vertrouwen, zich bij mij op hun gemak voelen. Dat ze zichzelf durven zijn. Of toch in ieder geval de deur wat verder openen om meer van zichzelf te durven laten zien.

Als ik in de ander het beste naar boven kan halen en dat terug zie in hoe iemand straalt en zichzelf is, dan kan ik daar intens van genieten. Daar gaat mijn hart helemaal van open. 

Of ik er geen gedachten bij had, vroeg ze. Goh, niet zozeer gedachten, maar eerder vragen. De fascinatie voor haar als persoon. Ik heb geen oordeel wat dat betreft. ‘Want al zou je iemand hebben vermoord’, zei ik, ‘dan nog zou ik naast je gaan zitten om te luisteren naar je verhaal’. Iedereen heeft een verhaal. Voor mij is de mens puur en liefdevol van nature. Het zijn de ervaringen en omstandigheden die maken dat mensen verwijderd raken van wie ze werkelijk zijn. Dus waarom zou ik het mezelf lastig maken en me vermoeien met oordelen? Het is toch veel leuker om iemand te leren kennen en, als dat gebeurt, het op je eigen leven te reflecteren. Daardoor leer je jezelf beter kennen, verzamel je meer begrip en wordt het leven inspirerender, gemakkelijker en vrijer.

Het levert een mooie verbinding op. En er kan nog meer diepgang ontstaan. En voor iemand die lange tijd niet echt zichzelf heeft kunnen laten zien en laten horen, gaat er een wereld open. Zonder nadenken en het bewandelen van omwegen, gewoon kunnen vertellen wat er in haar hoofd omgaat. Hoe het is verlopen en wat er is gebeurd. Hoe het voelt. Hoeveel ruimte er nu is. Dat ik daar deel van uit mag maken, is voor mij een groot cadeau.

Natuurlijk heb je met de een een hechtere band dan met de ander. Dat is normaal. We hoeven niet een allemansvriend of -vriendin te worden. Nee, we mogen ons eigen hart volgen en daar waar we er kunnen zijn voor de ander, daar mogen we ons licht laten schijnen. Gewoon door even tijd te maken omdat de ander het mogelijk echt even nodig heeft. Dat geeft voldoening. Voor beide. Het schept ruimte voor licht, verbinding en liefde. En nieuwe mogelijkheden. En laat dat nou net het moment dat mijn ogen nog harder beginnen te twinkelen. Want er komt mogelijk weer een leuke nieuwe uitdaging aan!

Volg Krachtig Anders via