Bewustwording, wat is dat eigenlijk?

 

In wording om bewust te zijn. Zegt het je iets of helemaal niets?

Bewustwording is o.a.

  • antwoorden krijgen op waarom je je voelt zoals je je voelt
  • inzicht krijgen in de frustraties die je dag bepalen
  • weten welke impact jou denken op jezelf heeft
  • begrijpen waarom je doet wat je doet
  • beseffen dat oorzaak en gevolg niet zonder elkaar kunnen

Als je jezelf nooit vragen stelt over jezelf, of waarom sommige dingen in jouw leven zich steeds herhalen, dan zullen situaties niet echt veranderen. Misschien wil je wel iets anders in je leven, maar lukt het je niet om een andere uitkomst te krijgen. Of misschien stel je jezelf die vraag helemaal niet.

Toen ik de eerste keer getrouwd was, ja, ja, een tweede keer was er ook, was ik niet tevreden met hoe het ging in mijn relatie. Het heeft enkele jaren geduurd en ik kon er maar niet achter komen hoe ik het kon veranderen. Hoe langer het duurde, hoe moeilijker ik het kreeg met vana alles. Zowel met mijn toenmalige partner als wat er in mijn leven maar niet lukte. 

Hoe harder ik op zoek ging en pushte en afdwong en verborg en ontweek en weerhield en probeerde en wilde doen slagen, hoe meer het ging tegenwerken. Tegenwerken op mijn eigen gevoel en mijn resultaten. Het meest verschrikkelijke maar tevens ook meest bevrijdende moment, was de ontdekking dat ik niet de enige vrouw in het leven van mijn partner was. Dat leidde uiteindelijk tot een scheiding. De dag dat ik mijn trouwring aan de wilgen hing, startte voor mij mijn bewustwording.

Soms moet er inderdaad iets ingrijpends gebeuren voordat je je een en ander over jezelf gaat realiseren. Zoals bijvoorbeeld leren zien wat mijn aandeel was in de relatie. Los van de impact van de gebeurtenis, is het nooit te laat om bewust te worden. Als je in je leven bent of wordt gepest, dan is bewustwording meestal niet een van de eerste dingen waar je je bewust van bent of wordt. En wanneer je jezelf niet goed kunt helpen door bijvoorbeeld hulp te vragen en te krijgen, keer je al snel in jezelf en ga je geloven dat er echt wel iets mis is met je. Ik was achtentwintig toen ik bewust begon te worden.

In hoeverre sta jij in contact met jezelf? Handel en denk je vanuit liefde, of sta je er niet bij stil?

Weet je bijvoorbeeld

  • waarom je snel geïrriteerd raakt
  • welke impact je op je omgeving hebt
  • welke impact je omgeving op jou heeft
  • of je goed voor jezelf zorgt
  • waarom je denkt zoals je denkt
  • waarom je handelt zoals je handelt

Het zijn onder andere vragen die jou inzicht geven in hoe je nu in het leven staat. Door jezelf deze vragen te durven stellen, is het begin van je bewust worden begonnen. Want wie ben je eigenlijk en wie wil je graag zijn.

Doordat je als kind, of zelfs op dit moment, gepest wordt, heb je geleerd dat je niet goed was zoals je op dat moment was. Ging het om je kledingstijl, je haarkleur, je grapjes, je oren, je verlegenheid? Het maakt niet uit waar het over ging. Wat jij hebt gedaan is dat je bent gaan geloven dat ze gelijk hadden. Jij hebt voor jezelf de waarheid gecreëerd dat het klopt wat ze zeiden. En in elke nieuwe situatie ben je daarvan de bevestiging gaan zoeken zodat je geloof in wat anderen van je vonden alleen maar sterker werd.

Dat gaan geloven heeft een gevolg gekregen in jouw verdere leven. Een groot gevolg voor wie je nu bent en wie je wordt. En als je dan misschien ook nog weinig steun en begrip van je omgeving hebt gehad, dan kan het gevolg nog vele malen groter zijn.

Ben jij er bijvoorbeeld van overtuigt dat het jou helpt

  • om weg te lopen van moeilijke situaties
  • om je gelijk te willen halen
  • te gaan huilen als je het niet kunt winnen
  • om ruzie te maken
  • als je kunt zeggen dat het aan de ander ligt

Het gaat je niet helpen om dichter bij jezelf te komen. En dat zeg ik niet zonder reden. Ik heb zelf moeten ervaren dat de overtuigingen die ik zojuist opsomde, echt niet werken om een fijner mens van jezelf te maken. Sterker nog, het houdt je op de plaats waar je nu staat. Of het laat je nog verder afdwalen van waar je eigenlijk wilt zijn. Het brengt je niet verder, ook al lijkt dat misschien soms wel zo. De ‘overwinning’ is maar van korte duur. Je zult opnieuw in gelijksoortige situaties terecht komen. En ze maken je moe. Hoe gek het misschien voor je klinkt, maar de bovengenoemde overtuigingen zijn energievreters. En die energie kun je beter in bewustwording steken.

Kijk je liever een vlog? Kijk dan naar de video hieronder.


Wanneer komt het nou…?

Soms hoor ik mensen zichzelf afvragen wanneer het nou eindelijk komt. Dat iets waar je je passie in gaat vinden, of waar je je drive uit gaat halen. Want iedereen lijkt te doen wat ze graag doen. En ze voelen zich ook nog goed met hun stralende lach. Dus is vaak het advies, vooral te doen wat je leuk vindt om te doen. Het lijkt bij anderen allemaal wel te lukken. Maar zij die zich dit maar blijven afvragen, voelen dat ze zich bij wijze van spreken voortslepen.

Ooit, want het is toch wel al lang geleden, was ik ook iemand die zich afvroeg wanneer het zich nou eindelijk eens liet zien. Maar gek genoeg lag het eigenlijk al voor mijn neus. Maar dat ontdekte ik pas toen ik er over struikelde. Het werd het boek ‘Krachtig Anders’ en uiteindelijk de gelijknamige onderneming.

We krijgen veel boodschappen over meditatie, rust vinden in jezelf, contact maken met het universum, doen wat je leuk vindt, doen waar je goed in bent,  waardoor het wel eens als een misvatting kan worden opgepakt dat ‘het’ zich aan je gaat openbaren. Maar omdat de dieperliggende betekenis niet zo bekend is bij die mensen, zullen zij gefrustreerd achterblijven want het komt maar niet.

Ik had wel wat ervaring met meditatie, lichaamswerk, psychologie, zelfkennis. Maar toch kreeg ik lang geleden niet te zien waar ik op zat te wachten. Want op de een of andere manier had ik het idee dat het van buiten moest komen. Zo heb ik spiritualiteit toen geïnterpreteerd. Achteraf gezien kan ik mij dat bijna niet meer voorstellen. En omdat ‘het’ maar niet kwam ontwikkelde ik een haat liefde verhouding met spiritualiteit. Ik verbande het zelfs naar een hoek als een sekte. So so, lekkere overtuiging.

Vele dingen die op ons pad komen, komen op een moment dat je het niet verwacht. Ons denken en voelen moeten op één lijn zitten en het liefst ook nog op een hoog level van energie. Het is belangrijk dat we eventuele onderliggende overtuigingen kennen. Als dat negatieve overtuigingen zijn, dan zullen die ons blokkeren waardoor denken en voelen niet op elkaar zijn afgestemd. Het gaat vooral om de bewustwording van jezelf. Er zijn nog zoveel mensen die leven in een patroon van onbewust zijn.

Het onbewuste zijn komt voort uit hoe wij zijn opgegroeid en in hoeverre wij onszelf vragen stellen over wie we zijn, wat we echt willen en hoe we dat gaan doen. Ons hele leven worden wij omgeven door mensen die allemaal handelen vanuit hun eigen perceptuele ervaringen van het leven. En het is afhankelijk van hoe wij onszelf ontwikkelen of wij andermans handelen, ons eigen leven laten beïnvloeden. Hoe meer beïnvloeding je hebt gehad, bijvoorbeeld door het pesten, hoe meer het je in je later leven kan hinderen om jezelf te zijn en het geluk met jezelf te vinden. Want daar zijn wij toch allemaal naar op zoek. Het geluk in onszelf.

Terwijl ik dit zit te schrijven, heb ik het korte geluk in mezelf gevonden. Ik zit hier namelijk ongelofelijk te genieten van een stroopwafel. Nou oké, van de tweede inmiddels. En de koffie is nog niet eens doorgelopen. Maar enfin, de supermarkt waar ik dus mijn boodschappen ga doen deelde van die plakzegeltjes uit als ik al mijn producten in de kar goed gescand had. Ik voelde me meteen weer op de kleuterschool, kan ik je zeggen. Bij goed gedrag of een goede prestatie kregen we ook een plakplaatje. Maar het leuke van de supermarktplaatjes is dat je bij een volle kaart een pak stroopwafels krijgt. En dat kregen we op de kleuterschool niet. Ik wilde de stroopwafels bewaren voor mijn visite, maar ik kan me niet beheersen. Dus ik vrees dat ik opnieuw inkopen moet doen.

Wat ik hier beschrijf is natuurlijk geluk van hele korte duur. En dat is echt niet het geluk wat je moet willen nastreven, want dan ben je met geluksmomentjes als deze over niet al te lange tijd een ‘gelukzak’. En pak dat alsjeblieft niet persoonlijk op. Ik vind de woordspeling gewoon grappig.

Het geluk dat je moet nastreven is dat je je happy voelt met wie je bent. En als dat niet zo is, dan wil ik je stilletjes in je oor fluisteren dat je je echt wel fijner gaat voelen als je issues van jezelf gaat herkennen, erkennen en oplossen. En iets luider zeg ik daarna dat je jezelf dat verplicht bent, want niemand is op deze wereld gekomen om zich alleen maar slecht te voelen. Naar mijn idee zijn we op de wereld gekomen ons beste zelf te worden en daarmee de ander te helpen. En als het een troost mag zijn. Iedereen, maar dan ook echt iedereen, heeft zijn of haar eigen issues. Maar dat zien we vaak niet omdat ze ze niet laten zien. Of omdat onze perceptie zo gekleurd is, dat we ze niet herkennen. Je ‘moet’ het voor jezelf doen. Een ander doet het niet voor jou.

En het allerbeste wat je kunt doen om het geluk in jezelf te vinden, is in beweging te blijven. Door actie te ondernemen, ook al is het moeilijk. Want het is op basis van die actie dat je resultaat hebt. En resultaat kan opnieuw gebruikt worden om al dan niet bijgestuurde actie te ondernemen.

Mijn volgende actie in geluk op de korte termijn is mezelf te beheersen tot minimaal één stroopwafel per dag. Ik wordt namelijk moe van zoveel suiker. En, ik kan er dan tien dagen mee doen, in plaats van vier of vijf. En mijn actie voor de lange termijn is, naast Krachtig Anders, zoveel mogelijk kindjes te helpen met een Troostbeer. En dat schrijf ik op. Dat helpt namelijk. Wist je dat? Het helpt je om afspraken met jezelf of je doelen op te schrijven. Daarmee bekrachtig je datgene wat je wilt. Ik ben eigenlijk wel benieuwd of jij ook ergens op zit te wachten, of dat je een afspraak met jezelf hebt om een doel te behalen. Wil je het hieronder met mij delen.

Chocolade door mijn haar

De reacties op mijn mail van vorige week hebben mij geraakt. Mensen herkenden zich in wat ik schreef en hebben mij dat laten weten door mij berichten te sturen. Dat zijn echt cadeautjes voor mij. Want ik hoop altijd ergens wel iemand te raken, te bemoedigen of te amuseren. En daarnaast werd ik wakkerder. Het werkt dus niet alleen van mij naar buiten, maar ook van buiten naar mij. En dat doet mij meteen denken aan het lemniscaat symbool. De oneindigheid, één zijn en alles is energie.

Ik ben iemand die er niet van houdt om etiketjes te plakken op mezelf en de ander. Voor mij betekent dat, dat ik mezelf beperk door mij vast te zetten in een bepaald hokje. Daar horen gedachten en gedrag bij. En dat geldt ook voor het pesten. Ja, ik ben gepest, maar daar wil ik niet alles wat ik ervaar aan ophangen. Ik ben er namelijk van overtuigd dat wij uit veel meer bestaan dan onze overtuigingen en etiketjes die wij onszelf opplakken of die we opgeplakt krijgen. En dat is wel iets waar ik de laatste paar weken mee aan het stoeien ben. De reacties op mijn vorige mail wakkerden dat alleen nog maar meer aan.

Wat ik ervaar als volwassen vrouw is dat ik mezelf nog steeds als te gevoelig ervaar. Een teveel aan prikkels, geluiden, verplichtingen, keuzes maken en moetens, maken dat ik mezelf wat meer onttrek aan buitenwereld om de hoeveelheid te ordenen en mezelf goed te voelen. De mensen die mij goed kennen die weten dat van mij. Maar ik realiseerde mij dat ik het voor heel veel mensen het liefste verborgen houd en voor mezelf zelfs soms nog onderdruk. Waarom? Omdat ik ben opgegroeid met het idee dat de maatschappij dat niet accepteert. Omdat ik in mijn hoofd heb geprogrammeerd dat ik afwijk van de massa. Dat ik anders ben en dus eigenlijk niet normaal. Auwch!

Ik trok het boek ‘Hoog sensitieve personen’ van Elaine N. Aron uit mijn kast. Het staat er al zo’n vijftien jaar denk ik, en ik was nog niet tot een kwart van haar boek gekomen. Mijn zondagochtend spendeerde ik met ontbijt op bed, het boek en een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Ik kreeg er geen genoeg van. Ken je dat? Dat je even niet van ophouden weet. Zalig. Maar niet alleen zalig op die manier. Ik zie er ook de parallellen in naar het pesten en hoe je situaties als pesten kunt ervaren. Het is teveel aan informatie voor mij om dat nu in een pakkende mail te stoppen.

Het zet mijn onderneming ook in een ander en breder perspectief. Er verschijnt een berg aan de horizon die op mij af komt. En wat doe je als je een berg op je af ziet komen? Juist ja, je omdraaien en heel hard wegrennen zodat de berg je niet in kan halen. Maar ik weet dat mij dat niet gaat helpen. En ieder ander ook niet. Die berg zal mij blijven achtervolgen totdat ik de berg in mijn leven kan toelaten. Dus het beste wat ik kan doen is de berg beklimmen. Dat gaat meestal niet in een rechte lijn. Het vraagt tijd, planning, obstakels overwinnen, genieten van uitzichten, smalle paadjes en afgronden trosteren, afgelegen stammen (lees oud zeer) ontdekken, volhouden, flexibiliteit en liefde voor mezelf.

Maar alle gekheid op een stokje, ik heb natuurlijk in al die jaren wel een aantal fantastische zaken ontdekt die mij, ondanks mijn gevoelige snaren, geholpen hebben te staan waar ik nu sta en zoals ik dat nu doe. En één van die dingen is om mezelf met iets anders bezig te houden als ik een teveel aan informatie heb opgezogen. Iets doen waarvan ik gelukkig wordt of waar ik mijn zinnen in kan verzetten. En voordat ik het goed en wel in de gaten had, was ik in een oldtimer cabrio op weg naar een aantal monumenten tijdens de Open Monumentendag. Ik houd van de wind in mijn haren. Ik waai er zo lekker van uit. Het maakt mijn hoofd leeg en geeft mij een gevoel van vrijheid.

Wat ik toen nog niet wist, is dat het morgen Wereld Chocolade Dag is. De dag waarop je ‘eindelijk, ongegeneerd, onbeperkt, onbeangstigd en ongenadig veel chocolade naar binnen mag proppen’, aldus het artikel. Want  je wordt er gelukkig van, hoor en lees ik het meeste van de tijd. Nou word ik zelf niet gelukkiger van het eten van chocolade. Maar het gevoel van geluk, dat ken ik wel. En daarom bestel ik binnenkort nog maar een reisje chocolade door mijn haar. Want daar word ik gelukkig van.

En voor wie het leuk vindt om te weten. Morgen is ook de verjaardag van Mitch Herschey. De bekende Willie Wonka.

Onthoud, het maakt niet uit waar jij gelukkig van wordt. Maar doe waar je gelukkig van wordt. Deel  jouw geluksmoment hieronder.

Hoogsensitieve pindakaas

Heb jij dat ook, dat je ideeën krijgt op de meest ongewone plaatsen. Ik stond deze morgen onder de douche en op dat moment voelde ik dat ik iets moest schrijven over introvert zijn en hoogsensitiviteit. Twee thema’s die nauw met elkaar verbonden kunnen zijn.

Gepest zijn gaat niet altijd letterlijk over een hele reeks van incidenten, variërend van woordgebruik tot fysieke handelingen.

Als kind heb ik mij bijvoorbeeld lang niet altijd begrepen gevoeld. Ik kon als kind niet onder woorden brengen wat ik nu op mijn leeftijd wel kan. Als kind kon ik niet overzien wat er precies gaande was en hoe ik daar op moest reageren. Als kind kon ik daarin dan ook niet om hulp vragen. Wanneer de omgeving signalen niet herkent en er nog maar heel weinig tot niets bekend is over hoogsensitiviteit, introversie en zelfs autisme, dan zullen ouder en kind elkaar niet goed kunnen verstaan.

Maandag bezocht ik mijn ouders en sprak ik met mijn moeder over mijn verleden. Over de momenten waarop ik niet te genieten was als ik thuis kwam van een logeerpartijtje, of een kampweek met de jongeren beweging. Ik had dan zoveel prikkels gehad dat ik die eerst weer moest kanaliseren. Ik had geen idee hoe dat moest. En mijn moeder had geen idee waarom ik zo overprikkeld reageerde. Had ik op dat moment behoefte aan rust, veiligheid en liefde, wat ik voelde, was dat ik niet begrepen werd. Op normale vragen, kon ik niet normaal antwoorden. Ik werd dan boos en voelde mij onbegrepen.

Begin deze week sprak ik Diana wiens zoon zich niet begrepen voelde door zijn juffrouw op de lagere school. Hij wist wat een klasgenootjes ging uitspoken of had gedaan, maar de juffrouw had geen ‘bewijs’ en kon de jongen niet helpen. Wat het met hem deed was dat hij zich onrechtvaardig behandeld voelde. Maar ook dat hij niet geloofd werd. Voor een kind van die leeftijd een moeilijke kwestie om te behappen. Gelukkig hebben zijn ouders hem goed kunnen opvangen. Maar de mama zei wel dat het een hele tijd heeft geduurd voordat haar zoon met het gevoel van de onrechtvaardigheid  van dat moment kon omgaan.

Oh, en ik heb er nog één. Ik moet spontaan denken aan één van mijn verjaardagscadeautjes. Het was zo goed bedoeld en eigenlijk zo grappig ook nog. Als kind en puber was ik verzot op pindakaas. Het liefst gecombineerd met allerlei zoetigheid zoals hagelslag, suiker en soms jam (je hoeft maar iets lekker te vinden). Mijn ouders hadden toegang tot een horecagroothandel en daar kocht mijn moeder groot in. Voel je ‘m al aankomen? Juist ja. Een hele tray van wel twaalf grote potten pindakaas kreeg ik in mijn handen gedrukt. Maar…dat…viel…voor…mijn…moeder…niet…in…de…verwachtte…aarde. Inmiddels zijn de potten wel leeg hoor. Haha. En ik denk dat er ook nog wel een ander cadeautje was.

Ook al zijn dit geen directe en concrete verhalen over pesten. Een kind kan dat wel op die manier beleven. Want in hoeverre is de situatie veilig om een volgende keer hetzelfde te doen. Als een kind gevoelig is, liggen situaties nou eenmaal ook gevoelig en kan de reactie van een volwassene ervaren worden als pesten. En dat terwijl dat niet de intentie van de volwassenen is.

Misschien dat dit bij jou ook raakt aan een situatie uit het verleden die jij als pesten hebt ervaren, maar wat eigenlijk geen pesten was. Hoe ga je daar nu dan mee om? Soms zijn patronen zo ingesleten dat we ze niet herkennen, totdat er een trigger komt die jouw bewust maakt van een onopgelost of onverwerkt stukje pestverleden.

  • Je bent snel geprikkeld
  • Je moet ontzettend je best doen om gehoord te worden
  • Je vermijd discussies omdat je het gevoel hebt dat je het toch niet kunt winnen

Herken jij je hierin, als iets dat bij jou hoort? Ik zeg je dat dat niet zo is. Door al onze ervaringen uit het verleden creëren wij gedachten en gedrag waar wij ons in eerste instantie grotendeels niet van bewust zijn. Zeggen mensen wel eens iets tegen jou over hoe je op hen overkomt? Dat zijn signalen die je mag bekijken om te zien of ze waar zijn en of het iets zegt over jou of over de ander. Een interessante piste om tot meer bewustzijn en geluk te komen in jouw leven.

Op 22 september a.s. staat de workshop ‘Van gepest naar geluk(t)’ gepland. Een dag waarop je met de kracht en geborgenheid van de groep jouw volgende stap helder krijgt. Want delen vermenigvuldigt. Een dag voor jezelf omdat je meer geluk in je leven wilt ervaren.

De dag is volledig verzorgd met lunch en versnaperingen. Maar kijk zeker even op de website voor meer informatie. http://bit.ly/2w9Z2rw

Het moet heel goed zijn, anders ben je een looser

Omdat ik met mezelf heb afgesproken dat ik één keer per week een blog schrijf, heb je wel eens kans dat je een beetje vreemde blog krijg. Vandaag is er volgens mij zo één. En dan weet ik niet hoe die verloopt.

Maandag en dinsdag liep ik een beetje met mijn ziel onder de arm. Iets wat ik in eerste instantie helemaaaaal niet met jou wilde delen, want ik schaamde me daarvoor. Maar omdat ik vandaag mijn richting weer heb gevonden, dacht ik, waarom ook niet. Misschien kan ik er toch iemand wat moed mee bezorgen.

10 September geef ik een lezing in de bibliotheek in Nuth. Dat zijn altijd fantastische momenten, die lezingen. Maar ik heb iets nieuws aan de lezing toegevoegd. Ik ben namelijk tot de ontdekking gekomen dat er voor het gepeste kind best wel wat problemen kunnen zijn tijdens de schoolvakanties. Specifieke problematiek en valse veiligheid. Als je wilt weten wat ik daarover te vertellen heb, zie ik je graag in Nuth.

Hier gaat het over dat nieuwe stukje. Twee dagen hikken, weglopen, huilen, vechten, willen en niet kunnen, kunnen en niet willen. Het moet op papier. En het moet goed zijn. Heel goed! Daar wastie dus. HET MOET HEEL GOED ZIJN, WANT ANDERS BEN JE EEN LOOSER. Ik koppelde er de verwachting van de ander aan vast, waardoor de lat heel hoog ligt en waarmee ik mezelf helemaal vergat. De manier zoals ik het graag wil brengen. Het plezier en de eenvoud was weg. Net als mijn creativiteit.

Herken jij jezelf hier ook in? Dat je dingen moet doen waar je enorm tegenaan hikt, dat je er voor weg wilt lopen? Dat je het liefst je koffers pakt en op vakantie wilt gaan? Kortom, jezelf onzichtbaar wilt maken. Dit gaat over jezelf durven laten zien. Zeggen wat je te zeggen hebt. Bang zijn dat je niet voldoet. Bang voor vervelende reacties. Allemaal gebaseerd op angst.

Blijkbaar moet het eerst tot het hoogste punt van het dieptepunt komen voordat de oplossing er is. Ik heb de hulp ingeroepen van een goede vriend. In een gesprek, dat ik heb opgenomen, spraken wij over het onderwerp. Gewoon, relaxed, alsof we op een terrasje zaten. Nou zaten we dat ook, maar dan wel lekker bij mij thuis. En wat ik merkte was dat ik langzaam weer in mezelf zakte. Dat ik de verwachtingen los kon laten en weer in contact kwam met mijn eigen creatieve ik, die het op haar eigen manier gaat doen.

Doe jij het ook op jouw manier? Of doe jij het nog op de manier zoals dat ofwel van je verwacht wordt, of omdat je denkt dat het zo hoort? Omdat pesten als het ware van je vraagt om je aan te passen om erbij te horen, is het niet vreemd om je te gedragen volgens de normen van anderen. Dat sluipt er in, maar het gaat parten spelen in je leven.

Pesters zijn degene die jou hebben laten weten hoe het volgens hen vooral niet hoorde of mocht zijn. Dat je niet verlegen mocht zijn. Dat je je niet anders mocht kleden. Dat rood haar echt wel stom was. Dat dik zijn niet goed is. Dat je niet goed genoeg was. En jij was niet in staat om voor jezelf te gaan staan. En de pesters, tegen beter weten in, vonden het nodig om het pestgedrag voort te zetten. Meestal niet beseffend welke impact het heeft. Want als een groep de nadruk legt op iets dat anders is dan bij henzelf, dan moet het kind al sterk staan om zich te verweren en het pesten te stoppen.

En nu we dan volwassen zijn, is een groot deel van ons gedrag onbewust omdat we het, naar we menen, al ons hele leven doen. Ben jij iemand van details? Of misschien ben jij juist wel iemand die geen fouten wil maken (ik was er zo één). Of je wilt misschien niet opvallen (och, dat herken ik ook). Ben je gevoelig voor bepaalde gezichtsuitdrukkingen van anderen? Wij hebben allemaal onze blinde vlekken. Gedrag waar we ons niet van bewust zijn, totdat iemand er iets van zegt of totdat je zelf door een situatie een moment van reflectie ervaart. Pas dan wordt er een bewustzijn geboren.

Zo ging dat bij mij jaren geleden ook. Door de scheiding, nog net geen 23 jaar geleden, ontstond bij mij de bewustwording. Ik had echt geen idee hoe ik mijn leven vorm moest geven. Dat was het moment dat ik startte met zelfontwikkeling. En nu sta ik elke dag op om mensen te helpen in het proces van bewustwording. En daar ben ik heel dankbaar voor. Ik weet als geen ander hoeveel moed en tijd bewustwording kost om het ook te leven. Het vraagt van je om je kwetsbaar op te stellen. Het vraagt om dingen te doen die je nog nooit gedaan hebt. Het vraagt van je om jezelf te durven laten zien.

En terwijl ik de laatste zinnen schrijf, vroeg ik mij af hoe je het zou vinden om met mij een kop koffie of thee te drinken? In de maand september heb ik twee momenten die ik cadeau doe. Ik ontvang je graag bij mij thuis in Lanaken, in mijn comfortabele en knusse huiskamer. Zomaar, om elkaar te leren kennen. Om je vragen te beantwoorden. Om van elkaar te leren. En om weer eens voor het eerst iets nieuws te doen. Wat denk je? Lijkt het je wat, aarzel dan niet en neem contact op. Dan prikken we snel een datum voor een gezellige, geurende kop koffie of thee.  

Oogsten, het einde van het begin

Afgelopen weekend was ik met een Broderie d’Art workshop een heel weekend te gast in vakantievilla ‘Merveille de Méry’. Voor het eerst gaf ik een workshop aan elf mensen. Geen gewone mensen, maar echt gedreven mensen, met kennis van handwerk en geschiedenis. Ik vond het best spannend. Maar achteraf, het was fantastisch!

Maandag en dinsdag was er nog veel nazorg te doen. Eenmaal daar klaar mee, voelde ik langzaam  dat woensdag weer de dag van de realiteit was. Ik voelde me als die ene grote teen die moet voelen hoe koud het water echt is. Ja, ik moest dingen doen waarvoor ik me weer even over de drempel moest helpen. 

Grappig eigenlijk dat ik het weekend op geen enkel moment het gevoel heb gehad dat ik moest werken. Terwijl ik dinsdag dus het gevoel kreeg dat ik woensdag weer aan het werk moest. Maar ik weet waar het door komt. Het weekend was fantastisch en werd ook op die manier door iedereen zo ervaren. En dat geeft me toch een kick! Daar kan ik dagen lang en nog veel langer energie uit putten. Het was in evenwicht. Vraag en aanbod kwamen bij elkaar. Net als verwachting en beleving. Of juist geen verwachting en een complete ervaring.

Wat ik wil zeggen is, dat als je kunt oogsten wat je hebt gezaaid, jou dat een zalige boost geeft. Een moment om te vieren. Altijd. Ook geeft het een bevestiging en het inzicht in wie je bent en hoe je het doet. En dat is voor iemand die te maken heeft met de gevolgen van pesten niet altijd evident.

Wanneer het zelfvertrouwen geschaad is, is het niet meer dan logisch dat je in eerste instantie meer bevestiging zoekt voordat je in actie komt. En soms komen mensen zelfs helemaal niet in actie omdat ze bevriezen of verlamd raken. De angst is te groot.  Zelf heb ik al door hoe het principe werkt en hoe ik het kan toepassen.

Maar ja, vraag je je misschien af, hoe zorg je er dan voor dat die angst kleiner wordt. Dat hangt van een aantal factoren af. Als eerste is de vraag of je weet wat je wilt. Heb je een doel? En dat hoeft niet iets heel groots te zijn. Dat kan ook het vieren van je verjaardag zijn. Als tweede is het belangrijk hoe graag je het wilt en of je er beelden bij hebt. Dit zijn imaginaire stappen. Dingen die je voelt en voor je kunt zien. Als dat zo is en je komt niet in actie, dan weet ik zeker dat jij weet welke angst je hebt.

Ik stel het mij even voor. Een verjaardagsfeestje organiseren legt een druk op je schouders, want je voelt je geen goede gastvrouw of -heer. Je denkt dat mensen verwachten van je dat je leuk, gezellig en entertainend bent. En jij vindt dat je dat helemaal niet bent. Hoe in godsnaam zorg je voor een leuke aankleding zodat mensen geen negatieve of stomme opmerkingen kunnen maken. Je wilt de mensen een stuk taart geven, maar niet van die dure bakker. Je schaamt je voor het idee dat ze kunnen denken dat je niet de moeite wilt nemen om die super lekkere taart te kopen. Of dat je misschien geen geld genoeg hebt. En dan, moeten er nog nootjes of bitterballen of chips of snoepjes of…. Oh, maar je zou ook nog zelf iets kunnen maken. Maar stel nou dat het mislukt. Daar gaat je reputatie… Want je staat wel bekend als iemand die veel voor zichzelf kookt. En dan nog, niet te vergeten, hoe ga je de mensen in godsnaam ontvangen? Je hebt maar één zetel en twee stoelen.

Tegen de tijd dat je dit allemaal bedacht hebt, en dat gaat veel sneller dan jij het hebt kunnen lezen, is jouw motivatie al heel ver te zoeken en is de kans groot dat je het erbij laat zitten. Jammer. Want je ontzegt jezelf plezier en een goede oefening voor een volgende keer. En een volgende keer. En de keer daarop. Ik denk dat je dat met me eens bent.

Maar er is natuurlijk een manier om er mee om te gaan. Een manier om het behapbaar te maken. In de eerste plaats verklaar je jezelf bereid de uitdaging aan te nemen. Dat is het allerbelangrijkste. Daarmee spreek je met jezelf af dat je je taak gaat volbrengen. Hoe dan ook. Neem pen en papier en schrijf op wat er nodig is om het feestje te organiseren. Hak je uitdaging in mootjes. Je kiest de datum, een tijdstip van aanvang en wie je wilt uitnodigen. Dan ga je jezelf afvragen wat je nodig hebt om die mensen te ontvangen. Denk aan extra stoelen, evt. serviesgoed, een tafel of tafeltje.  De aankleding. Wil je slingers of ballonnen? Of helemaal niets. Weet je, alles is oké. Het is jouw feestje en het zijn de mensen die jij uitnodigt die het leuk vinden of niet. Als zij het niet leuk vinden, heeft dat niets met jou te maken. En stel dan het boodschappenlijstje samen. Ook daarin bepaal jij wat je wilt. Ga voor jezelf na wanneer je precies wat wilt gaan doen en houd je aan je planning.

Tijdens het doorlopen van deze stappen ervaar je zeker nog je onzekerheid, maar dan is het de kunst om te leven en te handelen vanuit de gedachte ‘het is wat het is’. Want als er een probleem is tijdens je feestje, dan zijn er mensen om je heen die je maar al te graag willen helpen. Mensen zijn over het algemeen heel flexibel en vinden het gewoon leuk om naar een feestje te kunnen gaan. Daarbij zijn de verwachtingen lang niet altijd zo hoog gespannen als in jouw hoofd. Dus waarom zou jij je gek laten maken door jouw eigen gedachten en jezelf het plezier ontzeggen voor al die volgende keren?

Oefenen, herhalen, leren, fouten maken. Het zijn stappen en ervaringen die je laten groeien. Ze brengen je zelfs op nieuwe gedachten. Nieuwe mogelijkheden. Het brengt je in een flow. Nee, niet meteen voor de eerste keer. Maar als je vaker dingen doet die je moeilijk vindt, zul je steeds vaker dingen doen die je gemakkelijk af gaan. Voor mij een aantrekkelijk vooruitzicht. Voor jou ook?

En daarom had ik voor afgelopen woensdag een strakke ochtendplanning gemaakt zodat ik weer de verbinding kon maken met waar mijn missie ligt. Mensen met een pestverleden helpen een comfortabel en inspirerend leven te creëren.

Welke uitdaging ga jij aan om te oogsten? Wil je dat hieronder delen?

Toveren zonder toverstokje

Je weet toch dat ik Troostberen Workshops geef? Afgelopen zaterdag mocht ik er weer een geven. Net zo goed als ik me er op verheug, vind ik het ook altijd een beetje spannend. Een gezonde spanning is het. Ik mag kindjes helpen met moeilijke gevoelens als angst en verdriet bij pesten, gemis, gevoeligheid etc. En ik wil dat altijd goed doen.

Ze zijn altijd zo verrast, die kinderen. Ik heb namelijk ‘gouden’ stoelen en roze koeken. En ze krijgen hun drinken uit champagneglazen. Ze vinden dat geweldig. En ik ook. Ik geniet daar net zo hard van mee. Zaterdag heb ik Jasper leren kennen. Een tof manneke van 6 jaar. Het was een kei toffe workshop. We hebben veel gelachen en gespeeld. En tussendoor zijn we op een luchtige manier bezig met de reden(en) van zijn Troostbeer.

Nou denk je misschien, waar wil ze naar toe. Eigenlijk weet ik dat zelf ook nog niet helemaal. Ik ben zo enthousiast over mijn ervaring van zaterdag, dat ik het graag met je wil delen. Ik vertrouw er maar op dat dit verhaal vanzelf een bepaalde kant op gaat. Dat doe ik meer in mijn leven. Vertrouwen. Heb jij er ook vertrouwen in dat het goed komt?

Toen ik kennis maakte met dit gedachtegoed stond ik er heel anders in. Ik dacht toen dat wanneer ik maar vertrouwde, ik verder niets hoefde te doen. Op een manier is dat waar, maar je moet wel in actie blijven. Nu, achteraf, moet ik zo met mezelf lachen om mijn overtuiging die ik toen had. Maar het idee dat de deurbel gaat, en je in ontvangst kunt nemen waar je zo naar verlangt, is wel heel aantrekkelijk. Toch?

Maar toch, het maakte mij niet gelukkig. Ook dat heb ik ervaren. De deurbel gaat niet. Niemand kwam het mij brengen. En het wachten gaf mij geen voldoening. Maar, heb jij ook wel eens gemerkt dat je iets krijgt waar je op hoopte of waar je naar verlangde? Zomaar, out of het niks? Weet jij nog hoe je dat geregeld hebt? Of anders gezegd, hoe je dat gecreëerd hebt? Ik geloof namelijk dat wij zelf onze eigen realiteit creëren.

Zonder al te zweverig te willen zijn, want dat heb ik al lang geleden achter me gelaten, wordt het ook wel de wet van de aantrekkingskracht genoemd. Of een ander noemt het een bestelling in de kosmos doen of contact met het universum leggen. Het maakt niet uit hoe je het noemt.

Op deze manier heb ik mijn roomboterdroomhuis gecreëerd. Ik startte met de wens. Die kreeg in mijn hoofd vorm door te bepalen waaraan het huis moest voldoen. In die tijd maakte ik kennis met Pinterest. Een dankbaar medium voor plaatjes over o.a. huisinrichting. Ik plakte een heel boek vol over hoe en met welke kleuren ik mijn huis wilde inrichten. Ook het financiële deel werd in een structuur n gegoten. En ondertussen was ik bezig met mijn zoektocht. Hier en daar stelde ik bij, maar uiteindelijk stapte ik mijn huidige huis binnen en werd ik verliefd. Dit huis is mijn huis. Het past mij als een op maat gemaakt jasje.

Wat ik dus wil zeggen is dat je in staat bent om precies dat te creëren waar je naar verlangt of wat je wenst. Dat is zo cool. Het is als toveren zonder toverstokje. Toveren zonder glazen bol. Het is toveren met geloven, vertrouwen, in actie blijven en letten op signalen. De wens of je verlangen uitzenden vanuit vertrouwen en liefde. Alsof het er al is. En dan is het de kunst om die boodschap niet te overschaduwen met negatieve gedachten of gevoelens. Want dan krijg niet wat je graag wilt.

En zo kom ik ook weer terug bij de Troostberen Workshop. Ik vertrouw er altijd op dat ik het beste van mezelf geef tijdens de workshop. Ik vind het belangrijk dat de kindjes zich op hun gemak voelen en plezier hebben in het maken van een Troostbeer. En soms bevestigd de reactie van een klant mijn gevoel van vertrouwen in hoe ik kinderen wil helpen.

“Jasper stond vanmorgen op met de vraag wanneer hij bij jou nog eens iets kon doen. En geloof mij, van Jasper is dat het mooiste compliment dat je als persoon kan krijgen. Katleen”

Dan kan ik alleen maar intens dankbaar zijn. En voor de toekomst nog meer vertrouwen op wat ik mag doen.

Ik ben eigenlijk wel benieuwd waarin jij vertrouwen hebt in jouw leven. Wil je dat hieronder delen?

De godin van het haardvuur

In het boek dat ik aan het lezen ben, of eigenlijk is het meer een specifiek deel ervan, lees ik een passage, op mijn lijf geschreven. Het doet mij beseffen dat ik in relatie tot het pesten niet anders heb kunnen doen dan wat ik gedaan heb.

Gisteren was mijn lieve vriendin Nicole op bezoek. Zij houdt zich binnen haar onderneming ‘Sprookjesbranding’ al een hele tijd bezig met de godinnen in de vrouw en helpt daar vrouwen mee om meer in verbinding te komen met zichzelf. We zitten gezellig te kletsen, zegt ze op een bepaald moment dat Hestia wel eens de sterkst ontwikkelde godin in mij zou kunnen zijn. Als zij passages uit het boek voorleest, blijken er wel heel veel overeenkomsten.

Ook in mijn boekenkast staat het boek ‘Godinnen in elke vrouw’ van Jean Shinoda Bolen. Reden om het er maar weer eens uit te halen. En dit is wat ik lees.

‘Maar een hestia-dochter die zich in een nare gezinssituatie vol conflicten bevindt of zich op school niet prettig voelt, trekt zich waarschijnlijk emotioneel in zichzelf terug. Daarbij voelt ze zich van haar broertjes en zusjes vaak net zo vervreemd en geïsoleerd als van haar ouders. En ze is ook anders. Ze probeert niet op te vallen, maakt een passieve indruk en is er innerlijk van overtuigd dat ze anders is dan de mensen om haar heen. Ze streeft ernaar om bij geen enkele gebeurtenis betrokken te worden en ook te midden van anderen zoveel mogelijk alleen te zijn.’

Bam. Die is raak. Blijkbaar vroeg ik mezelf onbewust nog steeds af of ik het anders had kunnen doen. Of hoe anders het had kunnen zijn als het pesten er niet was geweest. Maar nu ik dit weet, weet ik dat het niet kon en dat ik mij weer meer kan en mag verbinden met mijn zelf. Ondanks dit weten heeft het pesten een impact op mijn leven en op dat van velen anderen die zijn gepest. En gek genoeg heb je dat niet altijd in de gaten. 

Het is even stil bij ‘Krachtig Anders’. En ook dat kan ik nu beter plaatsen. Ik ben namelijk bezig meer te leren. Ik leer nu over marketing. Iets waar ik echt wel wat overtuigingen op heb zitten die niet relevant zijn. Het gaat over naar buiten treden, mezelf laten zien. Hoe ik anderen kan helpen. Er is meer dan genoeg om over te schrijven. En plots stokte mijn teksten en inspiratie en kwam de onzekerheid. Eigenlijk meer nog de angst die tegen mij zei dat ik echt niet kon publiceren wat ik nu weer geschreven had. Teksten waren niet goed genoeg. Er was te weinig verbinding. En wie ben ik nou om dit de wereld te vertellen. En nu denk ik dus, typisch. Ik zit bij wijze van spreken liever bij de haard want bij dat innerlijk conflict wil ik niet betrokken raken. Haha.

Maar ik zou ik niet zijn als ik er dan toch wel weer, maar dan op mijn teruggetrokken, de rust opzoekende manier (ook typisch Hesita), een draai aan ga geven. Het is mij nu meer dan duidelijk dat dit bij mij als mens hoort. Maar we zijn er ook als mens om ons te ontwikkelen. Om op andere manieren te leren ons welzijn te voeden. En het maakt niet uit waar dat over gaat. Jij bent misschien bezig met je gezin, je job, je gezondheid, bewustwording, balans zoeken.  

Nou ben ik eigenlijk wel benieuwd of jij jezelf wel eens de vraag gesteld hebt of je het anders had kunnen doen toen je gepest werd. En heb je daar een antwoord op (gekregen)?

Hoe consequent ben jij?

Als je weet waarom je iets doet of wilt doen, dan is het gemakkelijker om consequent te handelen. Dit is een waardevol inzicht als je gepest bent en je ervaart nog steeds de gevolgen daarvan. Maar ik moet wel eerlijk iets bekennen.

Ik heb met mezelf afgesproken dat ik iedere dag mijn dag start met wandelen in het kasteelbos bij mij in de buurt. Prachtige locatie zo vroeg op de dag. Maar op dit moment vertoont die afspraak behoorlijke hiaten tussen mijn waarom en ook echt consequent gaan wandelen.

Maar je consequent handelen volgt echt wel je waarom. Neem bijvoorbeeld het moment dat ik besloot om te stoppen met roken (whoop whoop, alweer een jaar rookvrij). Ik luisterde meer dan een jaar geleden een podcast over stoppen met roken. Daarna somde ik vijf redenen op waarom ik zou willen stoppen met roken; helderder denken, mooiere huid, geld overhouden, gezonder voor mijn lichaam en meer tijd voor andere dingen. (dit mag trouwens ook in een andere volgorde 😊 ) Super goede redenen vond ik zelf. Van het ene op het andere moment ben ik gestopt en heb ik de knop omgezet. Telkens als ik zin kreeg in een sigaret, somde ik voor mezelf mijn waarom op. Heb ik nu geen trek meer in een sigaret? Ja soms wel, maar ik wil absoluut niet meer die waas in mijn hoofd. Maar wel een betere gezondheid en mooiere huid, een heldere geest, meer geld en tijd.

Roken is een verslaving. Niet consequent handelen naar je waarom ook. Een verslaving? Ja, een verslaving. Door een verslaving in je leven te hebben, onderdruk je een confrontatie met jezelf. Het is een vlucht van iets wat aandacht van je vraagt. Wij mensen zijn er zo op getraind om in onze comfortzone te vertoeven dat iedere verandering die extra inspanning van ons verlangt een beroep doet op onze veerkracht en of we het ook echt wel willen. Daarom is het super belangrijk om je waarom te kennen.

Het is natuurlijk een beetje raar dat ik jou nu vertel dat het super belangrijk is om je waarom te kennen om in actie te komen, terwijl ik in het begin schrijf dat ik mijn eigen waarom in verband met wandelen niet goed naleef. Soms gaat het zo. We zijn mensen in ontwikkeling. Je begint ergens aan en op een bepaald moment raakt het wat in het slob. Maar als je echt doordrongen bent van je waarom, dan achtervolgt je eigen afspraak jou en voel je dat je niet eerlijk bent met jezelf. Je weet waarom je het wilt doen, dus pak je de draad toch weer op. Zo gaat het ook met mijn wandelingen.

Ook al ben ik met wandelen nu niet hèt ideale voorbeeld, ik hoop toch dat ik je iets heb kunnen meegeven over waarom je waarom bepalen zo belangrijk is. Maar ook dat ik je heb laten zien dat ik ook ik maar een mens ben.

Gepest en één stap verwijderd van bevrijding

Onlangs postte ik het bericht van het elf jarig meisje dat zich na pesterijen van het leven beroofde. Elf jaar! Kan het ook jouw dochtertje zijn? Kan het jouw buurmeisje zijn? Kan het jouw nichtje zijn? Kan het het vriendinnetje van je dochter zijn? Had je het zelf kunnen zijn? Misschien is het wel je broertje, je neefje, je vriendje.

Beeld je eens in wat er in het hoofd om gaat van zo’n kind voordat het de daadwerkelijke daad pleegt. Hoe slecht het zich voelt. Hoe overbodig en als een probleem. Maar vooral niet geliefd. Dit meisje heeft nagedacht over hoe ze haar leven gaat beëindigen. 11 jaar! Hoe ze het gaat doen. Wanneer ze het gaat doen. Het voelt machteloos en het maakt mij boos, maar ook verdrietig. Het idee dat een meisje van elf jaar het besluit “moet” nemen om zichzelf te doden om verlost te zijn van pesterijen. Zo’n daad hoort niet in een kinderleven thuis. Maar ook niet in het leven van een volwassene. Het klinkt misschien gek, maar toch kan ik dan sneller accepteren dat iemand het leven niet meer kan verdragen.

Dit 11-jarig meisje is niet de eerste en waarschijnlijk ook niet de laatste die het leven beëindigd. Ik ben de laatste die de illusie heeft dat pesten stopt. Het is iets van alle tijden. Maar ik geloof heel sterk in het creëren van bewustwording over de gevolgen van pesten en hoe wij als volwassene onszelf en de kinderen kunnen helpen om een meer verdraagzame wereld te creëren.

Pesten is best een complex thema en niet één-twee-drie drastisch te verminderen. Maar als volwassenen hebben wij de taak om onszelf en onze kinderen te leren hoe we respectvol met onszelf en elkaar omgaan. Het is onze taak om kinderen te helpen en een zo veilig mogelijke omgeving te bieden. En het maakt niet uit of je familie, een buurman, een voorbijganger, leerkracht of kapper bent. Wij kunnen helpen. Sterker nog. Wij moeten helpen. En daar kunnen we elk moment mee beginnen.

Jaarlijks worden er in België zo’n 190.000 kinderen tussen 5 en 19 jaar dagdagelijks gepest. Ben jij er daar één van? Praat je er met iemand over? Ben je een ouder van een gepest kind en misschien ook nog zelf gepest? Herken je de signalen? Hoe alert bent je op pestgedrag? Hoe ga jij hier mee om?

Ik heb best even getwijfeld of ik dit bericht moest delen. Maar mijn hart bleef maar duwen en duwen om het te doen. Het voelt verdrietig en krachtig tegelijk om zelf een leven te hebben kunnen creëren waarin ik mag doen wat ik graag doe. Wat had dit meisje, en al die kinderen die haar voorgingen, met haar leven kunnen doen als ze de hulp had gekregen die ze nodig had? Ik vraag mezelf oprecht af: Hoeveel dode gepeste kinderen willen wij nog in de media zien? Maar ook, wie wil dit op zijn of haar geweten hebben?

Heb jij nog last van de gevolgen van pesten? In de opvoeding? Met sociale contacten? Met opkomen voor jezelf? In relaties en vriendschappen? Download dan zeker de praktische gids met leuke oefeningen om je van de zeven mythes van pesten te verlossen. Start vandaag nog met het worden van de betere versie van jezelf.